Pałac Radziwiłłów wybudowany został w latach dziewięćdziesiątych XVII wieku, z polecenia prymasa Michała Radziejowskiego. Nieborów to jedna z najlepiej zachowanych rezydencji magnacko – arystokratycznych na obszarze dawnej Rzeczpospolitej. Barokowy, piętrowy gmach został nakryty wysokim łamanym dachem, a od strony dziedzińca ujęty dwiema bocznymi wieżami zwieńczonymi hełmami. Złote lata dla Nieborowa nastąpiły za czasów hetmana Michała Ogińskiego i księcia Michała Radziwiłła. Z przepychem urządzono pałacowe wnętrza, ozdabiając je dekoracjami w stylu rokoka i współczesnego klasycyzmu. W książęcych apartamentach znalazły miejsce bogate zbiory dzieł sztuki. Do dziś ocalały globusy pochodzące z biblioteki w Wersalu i słynna Niobe Nieborowska. Z kilkunastu sal trzeba wymienić: Bibliotekę, Salon Czerwony, Żółty gabinet, Salę Białą a także paradną klatkę schodową, wyłożoną płytkami holenderskimi. U schyłku XIX wieku pałacowi przywrócił świetność Piotr Radziwiłł, twórca słynnej manufaktury majoliki. Zamek Sobieskich w Olesku wzniesiony w XIV wieku, na wysokim wzgórzu na wschód od Lwowa. Kresową stanicą władali kolejno członkowie kilku magnackich rodów: Herbertów, Żółkiewskich, Daniłowiczów, Sobieskich. Jan Daniłowicz, wojewoda ruski, polecił przebudować twierdzę w nowożytną rezydencję w roku 1605. W 1627 roku, Olesko stało się posagiem jego córki Zofii Teofili, wnuczki hetmana Żółkowskiego, która wyszła za Jakuba Sobieskiego, przyszłego kasztelana krakowskiego. W 1692 roku, Zofia urodziła syna, Jana, który 45 lat później zasiadł na tronie Rzeczpospolitej, jako Jan III Sobieski. W końcu XVII wieku, królowa Maria Kazimiera dokonała odnowienia rezydencji. W następnych latach twierdza często zmieniała gospodarzy, co wpłynęło niekorzystnie na stan budowli. W Olesku pozostało także muzeum po II wojnie światowej, z ogromnymi dziełami sztuki. Zwieziono tu wiele dzieł z zbombardowanych kościołów i pałaców.
Zabytki
23 marca 2011