Biuro turystyczne

Pałac Radziwiłłów wybudowany został w latach dziewięćdziesiątych XVII wieku, z polecenia prymasa Michała Radziejowskiego. Nieborów to jedna z najlepiej zachowanych rezydencji magnacko – arystokratycznych na obszarze dawnej Rzeczpospolitej. Barokowy, piętrowy gmach został nakryty wysokim łamanym dachem, a od strony dziedzińca ujęty dwiema bocznymi wieżami zwieńczonymi hełmami. Złote lata dla Nieborowa nastąpiły za czasów hetmana Michała Ogińskiego i księcia Michała Radziwiłła. Z przepychem urządzono pałacowe wnętrza, ozdabiając je dekoracjami w stylu rokoka i współczesnego klasycyzmu. W książęcych apartamentach znalazły miejsce bogate zbiory dzieł sztuki. Do dziś ocalały globusy pochodzące z biblioteki w Wersalu i słynna Niobe Nieborowska. Z kilkunastu sal trzeba wymienić: Bibliotekę, Salon Czerwony, Żółty gabinet, Salę Białą a także paradną klatkę schodową, wyłożoną płytkami holenderskimi. U schyłku XIX wieku pałacowi przywrócił świetność Piotr Radziwiłł, twórca słynnej manufaktury majoliki. Zamek Sobieskich w Olesku wzniesiony w XIV wieku, na wysokim wzgórzu na wschód od Lwowa. Kresową stanicą władali kolejno członkowie kilku magnackich rodów: Herbertów, Żółkiewskich, Daniłowiczów, Sobieskich. Jan Daniłowicz, wojewoda ruski, polecił przebudować twierdzę w nowożytną rezydencję w roku 1605. W 1627 roku, Olesko stało się posagiem jego córki Zofii Teofili, wnuczki hetmana Żółkowskiego, która wyszła za Jakuba Sobieskiego, przyszłego kasztelana krakowskiego. W 1692 roku, Zofia urodziła syna, Jana, który 45 lat później zasiadł na tronie Rzeczpospolitej, jako Jan III Sobieski. W końcu XVII wieku, królowa Maria Kazimiera dokonała odnowienia rezydencji. W następnych latach twierdza często zmieniała gospodarzy, co wpłynęło niekorzystnie na stan budowli. W Olesku pozostało także muzeum po II wojnie światowej, z ogromnymi dziełami sztuki. Zwieziono tu wiele dzieł z zbombardowanych kościołów i pałaców.

Kraj miodem i mlekiem płynący ? Cechy charakterystyczne kraju to przede wszystkim produkcja piwa i potrawy rzadko spotykane w innych krajach. Piwo zaliczane jest do najlepszych na świecie i wielokrotnie zdobywało najwyższe laury na licznych festiwalach. Z rzeczy niespotykanych w innych krajach jest kapuśniak (zupa gotowana na bazie kapusty) czy pierogi leniwe (tworzone z ziemniaków wymieszanych z serem homogenizowanym spożywane z dodatkami, jak cukier, bułka tarta, czy jako substytut ziemniaków w daniu głównym z mięsem). Historia jest dość zagmatwana. Krajem rządzili królowie do końca XVIII wieku, po czym państwo zniknęło z map Europy w wyniku rozbioru państw ościennych. Liczne próby odzyskania niepodległości zakończone były porażkami, a Polska wróciła na mapy dopiero po I wojnie światowej w 1918 roku. Liczne konflikty wewnętrzne powodowały pogorszenie sytuacji gospodarczej, odradzanie państwa przerwała II wojna światowa – jej skutkiem było przejęcie dominacji nad Polska przez Związek Radziecki. Przemiany ustrojowe miały miejsce w 1989 roku. Kontrowersyjne państwo. Historia Niemiec to przeplatanka zwycięstw i porażek. Wielokrotnie państwo było krajem dominującym w Europie. Tak jak to było w Średniowieczu, kiedy cesarstwo niemieckie było potęgą, z którą musieli liczyć się ówcześni papieże oraz kraje ościenne. Polska i Francja wielokrotnie walczyły o swoje tereny, które było zagrożone zagrabieniem przez sąsiada. Prusy były jednym państw, które brało udział w trzech rozbiorach Polski. W czasie I i II wojny światowej Niemcy były siłą, która odgrywała znaczącą rolę w konflikcie. Jednocześnie po II wojnie to właśnie Niemcy byli największym przegranym tej wojny. Stracili cały przemysł, a niektóre miasta po nalotach dywanowych sił aliancki przestały istnieć, jak Norymberga. Po wojnie długi czas kraje alianckie miały kontrolę nad terytorium Niemiec, a wschodnia część została oddana pod władzę Stalina i wprowadzono tam socjalizm. Dopiero w 1990 Niemcy się zjednoczyły, jednak do dzisiaj nie rozwiązano problemu biedniejszej części postkomunistycznej, którą jest wschodnia część Niemiec. Turystyka, kuchnia i słońce – recepta na sukces Kolejny kraj, który żyje z turystyki. Przepiękne miasta, łagodny klimat i niezwykła historia budzą zafascynowanie tym krajem i rekompensują brak pięknych plaż. Podobnie jak większość krajów z rejonu śródziemnomorskiego, Włochy swoją gospodarkę zbudowały na turystyce. Pomaga im w tym historia, która pozostawiła po sobie niesamowite zabytki z okresu antycznego i chwałę potęgi starożytnego Rzymu. Miasta włoskie, jak Rzym czy Pompeje, zawsze odwiedzają miliony turystów spragnionych magii i legend tamtego okresu. Także Średniowiecze przyniosło wiele niezwykłości, jak Wenecja (która była potęgą gospodarczą), Florencja czy Padwa to miasta, które do dzisiaj olśniewają średniowiecznym przepychem. Kolejną rzeczą, która zachwyca turystów i smakoszy z całego świata jest kuchnia. Mówi się, że kuchnia włoska należy do jednej z najlepszych na świecie. Warto tu wymienić chociażby spaghetti, które stało się niemal potrawa legendarną. W zależności od rejonu można znaleźć wiele odmian tej potrawy. Jednak zawsze podstawą jest specjalny makaron, produkowany z pszenicy durum, która jest twardsza, bardziej odżywcza i ma więcej barwnika od pszenicy zwyczajnej. W Europie najbardziej znane są dwie – po bolońsku i po neapolitańsku. Ta pierwsza jako dodatek zawiera mięso mielone, natomiast napoli zawiera tylko sos pomidorowy. W niektórych rejonach robi się sos z sera, bez dodatku pomidorów. Można dodać mięso, pieczarki, oliwki, paprykę i wiele innych. Wszystko zależy od inwencji.

Koszalin, tak jak i każde inne miasto, pełne jest absurdów. Pierwszym z nich, najbardziej widocznym, jest zdecydowanie wielki pas jezdni – obwodnica, która jak sugeruje nazwa, powinna być ułożona na obrzeżach miasta lub całkowicie je omijając. Jednak władze postanowiły zbudować obwodnicę, która ciągnie się… blisko centrum. Pomysł krytykowano już dawno, a mimo to doszło do jego realizacji. Drugim wielkim nieporozumieniem jest restauracja basenu, który miał potem służyć do profesjonalnych zawodów pływarskich, ale okazało się, że brakuje dsłownie kilku centymetrów, by legalnie można było to tam rozgrywać. Inna sprawda – już dawno na obrzeżach Koszalina miał stanąć wielki aquapark, ale do dnia dzisiejszego nie ma nic o tym fakcie. Ponadto zbyt wielkie zainteresowanie Mirosława Mikietyńskiego centrami handlowymi spowodowało, że miasto nie ma nic ciekawego do zainteresowania, poza właśnie rozległą siecią handlową. Ponadto tamtejszy klub studencki „Kreślarnia” uchodzi za najlepszy w Polsce, ale nikt nie zwraca uwagi, że chodzą tam głównie licealiści… Miasto absurdów. Bałtycki Teatr Dramatyczny imienia Juliusza Słowackiego to najpopularniejszy teatr Koszalina. Teatr ten powstał w tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym trzecim roku, dokładnie to pierwszego listopada, a jego budowę zarządziów ówczesny Minister Kultury i Sztuki. Teatr jako pierwszy oparty był całkowicie na budżecie finansowym Wojewódzkiej Rady Narodowej. jaka w tym była różnica? Otóż każdy inny teatr pochodzi z inicjatytwy należały do rządku polskiego i były bezpośrednio poddane zarządcom Centralnego Zarządowi Teatrów. W tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym czwartym roku, szesnastego stycznia, odbyła się premiera wystawy sztuki w tym teatrze. Puszczono wtedy „Śluby panieńskie” Aleksandra Fredry. Pierwszy dyrektor Tadeusz Aleksandrowidz bardzo starał się za swojej kadencji o własną siedzibę teatru i w końcu go dostał, a był to stary budynek ewangelickiego kościoła, którego początek budowy się tysiąc dziewięćset szóstego roku. Ale dopiero w tysiąc dziewięćset pięćdziesiąt ósmym roku teatr został nazwany imieniem polskiego wieszcza – Juliusza Słowackiego.

Fortyfikacje miejskie w Paczkowie wzniesione zostały w połowie XIV wieku, przez biskupa Przecława z Pogorzeli. Położony jest on u stóp Sudetów nad Nysą Kłodzką. Znajdował się niegdyś w obrębie księstwa nyskiego, należącego do biskupów wrocławskich. Miasto ufortyfikowano wysokim na dziewięć metrów murem i fosą. Mur długości 1200 metrów został najeżony 24 półokrągłymi basztami i zwieńczony blaszanymi zębatkami. Wjazd do miasta wiódł przez cztery bramy: Kłodzką, Wrocławska, Ząbkowicką i Nyską. W drugiej połowie XV wieku, po zakończeniu wojen husyckich, obwarowania odrestaurowano i umocniono nieco niższym murem zewnętrznym. Ufortyfikowano nawet kościół parafialny, zaopatrując go w strzelnicę, dostosowaną do broni palnej. W następnym roku miasto dotknęła akcja burzenia średniowiecznych budowli. Rozebrano mur zewnętrzny, bramy i zasypano fosę. Rosnące zainteresowanie zabytkami uchroniło jednak pozostałe dzieła Paczkowa. Katedra Najświętszej Marii Panny w Pelplinie zbudowana została w 1380 – 1472 roku, na miejscu dwóch poprzednich kościołów. Klasztor cysterski nad Wierzycą założyli ostatni książęta z dynastii wschodniopomorskiej. Zachowała się do dziś jedenastoprzęsłowa bazylika gotycka. Trójnawowy korpus świątyni i równe mu długością prezbiterium są rozdzielone dwunastometrowym transeptem. Na zewnątrz zwracają uwagę ceglane szczyty. Dopiero w połowie XVI wieku, nałożono wspaniałe sklepienia sieciowe i kryształowe. Mimo wielu wojen pustoszących Pomorze, wewnątrz bazyliki przetrwały późnogotyckie stalle mnisze. W wieku XVII sprowadzono tu wiele znakomitych dzieł snycerki i malarstwa. Arcydziełami marienyzmu są ołtarze. Środkowe pole ołtarza zajmuje obraz „Koronacja Maryi” autorstwa Hermana Hala. W końcu wieku XVII, powstała ambona i prospekt organowy. Do dziś ocalały: świątynia, klasztor, zbiory sztuki i biblioteka.