Biuro turystyczne

Koszalin, tak jak i każde inne miasto, pełne jest absurdów. Pierwszym z nich, najbardziej widocznym, jest zdecydowanie wielki pas jezdni – obwodnica, która jak sugeruje nazwa, powinna być ułożona na obrzeżach miasta lub całkowicie je omijając. Jednak władze postanowiły zbudować obwodnicę, która ciągnie się… blisko centrum. Pomysł krytykowano już dawno, a mimo to doszło do jego realizacji. Drugim wielkim nieporozumieniem jest restauracja basenu, który miał potem służyć do profesjonalnych zawodów pływarskich, ale okazało się, że brakuje dsłownie kilku centymetrów, by legalnie można było to tam rozgrywać. Inna sprawda – już dawno na obrzeżach Koszalina miał stanąć wielki aquapark, ale do dnia dzisiejszego nie ma nic o tym fakcie. Ponadto zbyt wielkie zainteresowanie Mirosława Mikietyńskiego centrami handlowymi spowodowało, że miasto nie ma nic ciekawego do zainteresowania, poza właśnie rozległą siecią handlową. Ponadto tamtejszy klub studencki „Kreślarnia” uchodzi za najlepszy w Polsce, ale nikt nie zwraca uwagi, że chodzą tam głównie licealiści… Miasto absurdów. Bałtycki Teatr Dramatyczny imienia Juliusza Słowackiego to najpopularniejszy teatr Koszalina. Teatr ten powstał w tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym trzecim roku, dokładnie to pierwszego listopada, a jego budowę zarządziów ówczesny Minister Kultury i Sztuki. Teatr jako pierwszy oparty był całkowicie na budżecie finansowym Wojewódzkiej Rady Narodowej. jaka w tym była różnica? Otóż każdy inny teatr pochodzi z inicjatytwy należały do rządku polskiego i były bezpośrednio poddane zarządcom Centralnego Zarządowi Teatrów. W tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym czwartym roku, szesnastego stycznia, odbyła się premiera wystawy sztuki w tym teatrze. Puszczono wtedy „Śluby panieńskie” Aleksandra Fredry. Pierwszy dyrektor Tadeusz Aleksandrowidz bardzo starał się za swojej kadencji o własną siedzibę teatru i w końcu go dostał, a był to stary budynek ewangelickiego kościoła, którego początek budowy się tysiąc dziewięćset szóstego roku. Ale dopiero w tysiąc dziewięćset pięćdziesiąt ósmym roku teatr został nazwany imieniem polskiego wieszcza – Juliusza Słowackiego.